Bruggen slaan

Ik zal jullie niet vermoeien met een uitgebreid reisverslag van onze reis naar Zweden. Dat  komt nog wel. Ik pik er slechts één hoogtepunt uit. De terugreis over de brug tussen Zweden  en Denemarken! Wie de serie “The Bridge” ooit heeft gezien, weet waar ik het over heb. Ik  ben op de plek geweest waar het lijk – of beter gezegd de lijken – aan het begin van de serie  ligt. Precies op de grens tussen Denemarken en Zweden. Zorgvuldig doormidden gesneden  en met uiterste precisie neergelegd op de grenslijn. Ik wil geen spoiler zijn en de plot van de  serie verklappen maar het gegeven van deze misdaadserie is geniaal. Twee rechercheurs uit  twee verschillende landen treffen een lijk aan op de grens, dat uit twee slachtoffers blijkt te  bestaan. Onderkant en bovenkant blijken niet van dezelfde persoon. Deze twee  rechercheurs – een autistische dame en een nogal slordige oudere inspecteur – hebben een  totaal andere aanpak. De een werkt vanuit haar convergerende talenten: precies, alle opties  overwegend en analytisch. De ander heeft een divergerende aanpak: Intuïtief, afgaand op  ingevingen, brainstormend. Tegen de tijd dat je alle tien afleveringen van “The bridge” hebt  bekeken (tip voor de kerstvakantie), snap je dat alleen de samenwerking tussen de twee kon  leiden tot de oplossing van het raadsel van het gespleten lijk.

bridge malmo

bridge malmo

Niet lang na mijn thuiskomst van het mooie Zweden, kwamen Rutte en Samsom naar buiten  met hun regeringsakkoord. Ook daar was het thema: Bruggen slaan. Hoewel zij elkaar in de  verkiezingsstrijd met getrokken messen bevochten, lijkt nu toch eindelijk het moment  gekomen, dat de partijen oog krijgen voor elkaars belangen en van daaruit aan oplossingen  denken.  En dan nu het onderwijs. In elke personeelskamer zou je een fictieve grens kunnen trekken  tussen docenten die convergerend en divergerend aan oplossingen denken. De een zoekt  naar meer kwaliteit door zwaardere toetsen, de ander zoekt innovatieve wegen om  leerlingen meer te motiveren. Ook deze partijen hebben elkaar nodig. Ik zou niets zijn  zonder mijn sectiegenoten die wel convergerend kunnen denken en nauwkeurigheid als  belangrijke eigenschap meebrengen. Onze samenwerking brengt mooie en vernieuwende  dingen tot stand die ook nog eens goed uitvoerbaar zijn. We moeten in het onderwijs  kortom ook maar eens een gewaagde coalitie vormen en stoppen met elkaar bevechten. Sla  die brug, zou ik zeggen.

This entry was posted in Blog and tagged .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *